O autorze
Jestem profesorem AGH i dodatkowo przez ponad 30 lat byłem profesorem Uniwersytetu Ekonomicznego.

Kieruję utworzonym przeze mnie w 1973 roku Laboratorium Biocybernetyki AGH. Byłem też przez wiele lat kierownikiem Katedry Automatyki i Inżynierii Biomedycznej AGH, którą jednak w 2016 roku przekazałem w ręce jednego z moich dość licznych wychowanków, którzy dziś są już profesorami. Musiałem oddać kierownictwo Katedry ponieważ zaczęła obowiązywać na tym stanowisku kadencyjność. Ale Laboratorium nadal kieruję.

Kilka słów o mojej drodze do tego miejsca, w którym się obecnie znajduję:

Zawsze pasjonowała mnie nauka, więc zostałem naukowcem. A jak stwierdziłem, jaka ta nauka jest fajna, to zacząłem się starać przekonać o tym jak najwięcej ludzi. Przekazuję moją fascynację wiedzą, nauką i techniką moim studentom, w wyniku czego wypromowałem już ponad 300 magistrów i blisko 70 doktorów. Staram się także popularyzować wiedzę na różne sposoby: w książkach, w gazetach, w tygodnikach, w radiu, w telewizji i na odczytach. Zebrało się tego ponad 400 pozycji drukowanych i chyba drugie tyle w formie różnych wystąpień – na żywo i w mediach.

Ponieważ wiedza nieświeża jest równie niesmaczna jak nieświeża kiełbasa – więc staram się zawsze mieć dostęp do wiedzy najświeższej. A ponieważ taką świeżą wiedzę ma się wtedy, gdy się ją samemu wytwarza, więc z zapałem prowadzę badania naukowe. W badaniach tych staram się wykorzystywać moje kwalifikacje inżyniera na potrzeby biologii i medycyny oraz moją wiedzę biologiczną (po doktoracie z automatyki studiowałem na Akademii Medycznej) jako źródło inspiracji dla budowy nowych systemów technicznych. Czasem udaje mi się coś odkryć, a jak już odkryję, to wzorem wszystkich naukowców piszę publikacje. Tak mi to weszło w krew, że napisałem już tych publikacji dosyć dużo, ale jak licznik moich prac w wykazach Biblioteki Głównej AGH przekroczył tysiąc, to przestałem je liczyć.

Opierając się na nie sprawdzonym przekonaniu, że jak ktoś ma osiągnięcia naukowe, to rządzić też potrafi, społeczność mojej uczelni wybrała mnie, żebym pełnił rolę rektora AGH. Potem ten wybór powtórzono jeszcze dwa razy, więc dosyć długo paradowałem w tych królikach udających gronostaje. Potem wybrano mnie na członka Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności oraz kilku akademii zagranicznych. W PAN pełniłem funkcję prezesa Krakowskiego Oddziału tej Korporacji.

No a potem zaproszono mnie, żebym pisywał na tym blogu. No to pisuję - najlepiej, jak potrafię!

Nagroda Sergio Vieira de Mello wręczana po raz kolejny w Willi Decjusza

W Willi Decjusza, pięknym renesansowym pałacu położonym w krakowskiej willowej dzielnicy zwanej Wolą Justowską, w dniach 19 i 20 października odbywać się będzie ciekawa konferencja zatytułowana "Wolność akademicka. Czy nadal ma znaczenie?" O konferencji tej napiszę jednak osobno, natomiast w tym wpisie chcę Państwa zainteresować faktem, że konferencja ta połączona jest z uroczystością wręczenia wyjątkowej nagrody im. Sérgio Vieira de Mello.

Nagroda ta w tym roku jest wręczana po raz czternasty - ale ze wstydem przyznaję, że wcześniej ani o niej, ani o związanej z nią tradycji po prostu nie słyszałem. Ponieważ jednak jest to wyjątkowo ciekawa nagroda, a ponadto niespodziewanie dla samego siebie jako Przewodniczący Zarządu Stowarzyszenia Willi Decjusza zostałem przewodniczącym kapituły przyznającej ją - musiałem się szybko douczyć, czym ona jest, i jakie przesłanie niesie. A gdy się już tego nauczyłem, to chcę się moją wiedzą podzielić z Państwem, bo zapewniam, że warto to wiedzieć.

Zacznę od wyjaśnienia, za co nagroda jest przyznawana. Otóż jest ona przyznawana osobom i organizacjom pozarządowym z całego świata za ich działania na rzecz pokojowego współistnienia i współdziałania społeczeństw, religii i kultur. Przyznacie Państwo, że to bardzo obszerne kryterium, często pozwalające nagrodzić istotne zasługi, które przy innych kryteriach do nagrodzenia by się nie kwalifikowały.

Nagroda Sergio Vieira de Mello jest promowana na całym świecie dzięki współpracy z Ministerstwem Spraw Zagranicznych, które kieruje naszą inicjatywę do wszystkich placówek dyplomatycznych RP we wszystkich krajach świata. Owe placówki dyplomatyczne zgłaszają kandydatów z krajów rezydencji, a wspomniana wyżej Kapituła rozstrzyga, komu tę nagrodę przyznać. Jednak kandydatów do nagrody mogą typować tak naprawdę wszyscy: organizacje, instytucje, osoby fizyczne z całego świata.


W skład Kapituły wchodzą różne zacne persony: między innymi, przedstawiciele Prezydenta Rzeczpospolitej, Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP, Rzecznika Praw Obywatelskich, Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej a także ambasadorów i konsulów wielu krajów, więc nie ukrywam, że fakt, iż właśnie ja przewodniczę takiemu gremium, jest dla mnie bardzo emocjonujący. Honorowy patronat nad nagrodą mają każdego roku: Ambasador Federacyjnej Republiki Brazylii w Polsce, Ambasador Królestwa Szwecji w Polsce oraz Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców.

Pora może wyjaśnić, kim był Sérgio Vieira de Mello, którego imię nosi nagroda. Poniżej cytuję krótką informację na jego temat
Najkrócej można powiedzieć, że był on Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, który zginął na posterunku - i dlatego wart jest upamiętnienia.

Nagroda ma formę pamiątkowej statuetki
oraz pewnej kwoty pieniędzy, której jednak nie będę ujawniał, bo - jak wiadomo - dżentelmeni nie rozmawiają o pieniądzach :-)

W ciągu 14 lat swojego istnienia nagroda przyznana została wielu osobom i instytucjom, których nie będę tu wymieniał, zwłaszcza, że co roku wręczane są dwie lub trzy takie nagrody
odpowiednio dla wyróżnionej osoby, dla nagrodzonej instytucji oraz nagroda honorowa dla osoby lub instytucji, którą Kapituła postanowiła szczególnie wyróżnić. Więc jedynie sygnalnie podam kilka nazwisk:

W 2004 roku (rok utworzenia nagrody i rozpoczęcia jej przyznawania) nagrodę otrzymał Tadeusz Mazowiecki. W 2008 roku uhonorowany został Szewach Weiss. W 2012 roku nagroda została przyznana stowarzyszeniu Ludzie w Potrzebie (Človĕk v tístni). W 2016 roku Nagroda Honorowa poszła w ręce Staffana de Mistura (Włochy). To tylko kilka wybranych przykładów.

Jako przewodniczący Kapituły podpisywałem protokoły ustalające, komu nagrodę należy przyznać w 2017 roku - więc znam nazwiska i instytucje. Ale wolno mi będzie je ujawnić dopiero na gali wręczenia nagród w dniu 19.10.2017 o godzinie 16:00.

Dlatego pozostawiam Państwa z niezaspokojoną ciekawością. Ale do tematu wrócę!
Znajdź nas na Znajdź nas na instagramie
Trwa ładowanie komentarzy...